آیا اکنون زمان مذاکره و صلح است یا جنگ؟
آیا اکنون زمان مذاکره و صلح است یا جنگ؟

سفر دکتر روحانی به نیویورک برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل در بحبوحه یک بحران بزرگ در ارتباط با ایران قرار دارد. این بحران ابعاد مختلف خود را نشان داده است و در حال حاضر هم از صلح و مذاکره و هم از تقابل و رویارویی صحبت می شود. این دو رویکرد و جهت […]

سفر دکتر روحانی به نیویورک برای شرکت در مجمع عمومی سازمان ملل در بحبوحه یک بحران بزرگ در ارتباط با ایران قرار دارد. این بحران ابعاد مختلف خود را نشان داده است و در حال حاضر هم از صلح و مذاکره و هم از تقابل و رویارویی صحبت می شود. این دو رویکرد و جهت گیری متفاوت نشان دهنده این است که مساله ایران و آمریکا به زمان تصمیم نزدیک تر شده است.


به گزارش سایت خبری مدآرا، مهدی مطهر نیا، کارشناس بین الملل در یادداشتی نوشت:موضوع تهران و واشنگتن دیگر نمی تواند مانند دهه های گذشته با گرم و سرد شدن مسکوت باقی بماند. ایالات متحده آمریکا با جهت گیری ترامپ و صبری که او در ایجاد فضای مثبت برای شکل دادن به یک رویداد گفتاری در راستای اغنای افکار عمومی ایجاد کرده است به سمت و سویی رفته که ترامپ خود را منادی صلح در ارتباط با مسائل منطقه معرفی می کند. با توجه به عملکرد ترامپ در زمینه مقابله با پهپاد ایران و مطالبی که از سوی منابع متفاوت در باب درخواستش برای آغاز جنگ گفته شده بود، اکنون پس از لغو دستور حمله به ایران و سپس ایجاد فضای مثبت در برابر اقداماتی که در منطقه به هر صورت درست و یا نادرست انگشت اتهام را  به سمت ایران نشانه می گیرد، افکار عمومی در آمریکا  را به سمت سویی برده است که او فردی جنگ طلب نیست و خواستار مذاکره است. اما به همان نسبت زمینه هایی را ایجاد کرده است که بتوان گفت بیشترین میزان آمادگی برای رویارویی مستقیم با ایران را در آینده نیز فراهم ساخته است. در چنین جوی حسن روحانی به نیویورک می رود و در داخل کشور ما شاهد شکل گیری وضعیتی هستیم که با ارائه طرح صلح هرمز برای ایجاد امنیت، زمینه هایی ایجاد شده  که هم اکنون نگاه جهان به سمت گفته های روحانی در مجمع عمومی سازمان ملل متمرکز شده است. از طرف دیگر مخالفان دولت  در داخل کشور پیروزی روحانی و جناب منتسب به او را زمینه ساز ایجاد فضای مثبت در ماه های آینده در ارتباط با حسن روحانی و تیم او و همچنین حامیان و هواداران او می دانند که به طور طبیعی بار دیگر پرونده ای ملی را تبدیل به یک پرونده جناحی می کنند. توئیت ها و پست هایی که در فضای مجازی دیده می شود و در شبکه های اجتماعی انتشار می یابد، نشان دهنده این واقعیت است.

مزید بر آن طرح صلح هرمز ایده ای است که سابقه طولانی دارد و ایران بارها خواسته است که در یک مجمع منطقه ای، سیاسی، امنیتی و اقتصادی زمینه های شکل گیری این فضا را فراهم سازد. اما آنچه که تا کنون تجربه شده طرح هایی مانند اکو و ایجاد دبیرخانه دائمی، یا طرح گفت و گوی تمدن ها بوده که همواره با استقبال رسانه ای روبرو بوده است. اما به واسطه نوع برخورد با چنین ایده هایی از سوی جناح های گوناگون در داخل باعث فضاهایی ایجاد شده که این طرح ها در منطقه و نظام بین الملل بی نتیجه باقی بمانند و نتوانند خود را به فرجام برسانند. به هر تقدیر باید این مبنا را مد نظر قرار داد که در وضعیت کنونی ما شاهد ایجاد فضای تنش در خصوص ایران هستیم. همراه با آن شاهد تلاش هایی برای مذاکره به گونه ای هستیم که ایران درخواست های ایالات متحده آمریکا را بپذیرد؛ نه برای برداشتن تحریم ها، بلکه در باب درخواست های آمریکا تا طی آن ایران را وادار به این امر کنند. در همین راستا فرمان مقام معظم رهبری، اتمام حجت و خط مشی در سیاست خارجی بوده است. ایشان تاکید دارند که مذاکره نباید در هیچ رده ای صورت بگیرد. رهبر انقلاب فرموده اند با برگشت آمریکا و توبه آنها، واشنگتن می تواند در گفت و گوهای برجامی حضور پیدا کند.اما نباید یک معنا را از نظر دور داشت که آمریکایی ها خواهان بازگشت به برجام نیستند. چرا که اساسا خواستار لغو تحریم ها نیز نیستند. بنابراین باید گفت شرایط کنونی وضعیت ویژه ای را پدید آورده که در آن اگرچه به ظاهر وضعیت نه جنگ و نه صلح را تداعی می کند اما در باطن آمادگی برای رودررویی را با خود حمل می کند.